سیاهه هراس اختصاصی از استفراغ (SPOVI)

سیاهه هراس اختصاصی از استفراغ ابزاری برای سنجش شدت ترس از استفراغ و الگوهای مرتبط با آن است. این ترس می‌تواند باعث شود افراد از موقعیت‌ها دوری کنند یا به طور مداوم نشانه‌های بدنی را پایش نمایند.

این ابزار توسط ویل و همکاران در سال ۲۰۱۳ توسعه یافته است تا به ارزیابی دقیق‌تر الگوهای فکری و رفتاری مرتبط با هراس از استفراغ بپردازد. در حال حاضر نسخهٔ بومی‌سازی‌شدهٔ فارسی از آن در دسترس نیست و این گویه‌ها ترجمه‌ای وفادار از متن اصلی هستند.

این پرسشنامه از ۱۴ گویه تشکیل شده است که نمرهٔ کل آن بین ۰ تا ۵۶ محاسبه می‌شود و نمرهٔ بالاتر نشان‌دهندهٔ شدت بیشتر ترس است. همچنین دارای دو زیرمقیاس «اجتناب» (شامل ۷ گویه) و «پایش تهدید» (شامل ۷ گویه) می‌باشد که هر کدام به صورت جداگانه ارزیابی شده و به درک دقیق‌تر الگوهای رفتاری شما کمک می‌کنند. این ساختار به ما اجازه می‌دهد تا تصویری جامع‌تر از وضعیت شما به دست آوریم.

برای پاسخگویی، هر جمله را بخوانید و با توجه به هفتهٔ گذشته، از جمله امروز، بگویید این تجربه چقدر تکرار شده است: اصلاً، کمی، اغلب، زیاد یا تمام‌وقت. سعی کنید اولین پاسخی را که به ذهنتان می‌رسد و بازتاب‌دهندهٔ وضعیت واقعی شماست، انتخاب نمایید.

نمرهٔ کل از جمع ۱۴ گویه بین ۰ و ۵۶ است. در مطالعهٔ سال ۲۰۱۳، بالاتر از ۱۰ نقطهٔ غربال است: ۰ تا ۱۰ زیر خط و ۱۱ تا ۵۶ بالای خط. این خط فقط غربال است و نام بیماری نیست. بازهٔ بالای خط پهن است؛ نزدیک ۱۱ ممکن است فقط چند پاسخ «کمی» جمع شده باشد و نزدیک ۵۶ دوری و پایش بخش بزرگ‌تری از روز را بگیرند. زیرمقیاس‌های اجتناب و پایش تهدید، هر کدام ۰ تا ۲۸، خط غربال جدا ندارند و بخش‌هایشان محدودهٔ خوانش همین سایت است. مرور نتیجه با متخصص سلامت روان، وقتی نمره از خط گذشته، مفید است.

اگر ترس از استفراغ باعث محدودیت شدید در غذا خوردن یا کاهش وزن شده است، مراجعه به پزشک الزامی است. در صورت قرار گرفتن در شرایط بحرانی، با اورژانس ۱۱۵ یا اورژانس اجتماعی ۱۲۳ تماس بگیرید. خوانندگان زیر هجده سال نیز در صورت نیاز باید با یکی از والدین، یک بزرگسال مورد اعتماد دیگر یا مشاور مدرسه صحبت کنند.

این ابزار فقط برای غربال اولیه است و جای گفت‌وگوی بالینی را نمی‌گیرد. نسخهٔ فارسی آن هنوز در یک مقالهٔ داوری‌شده منتشر نشده، پس نتیجه را کنار سایر مشاهدات بخوانید و آن را به‌تنهایی مبنای یک برچسب نگذارید.

نتایج این ارزیابی صرفاً جنبهٔ آگاهی‌بخشی دارد و نباید مبنای تصمیم‌گیری‌های پزشکی یا درمانی قرار گیرد. مسئولیت پیگیری وضعیت سلامت روان و جسم بر عهدهٔ خود فرد است و مشورت با متخصصان در این زمینه همواره توصیه می‌شود.